Ziekenhuisbezoek
Start Omhoog Inhoud

 

Ziekenhuisbezoek, april 2005

 

Na ca. 4 weken van mijn verblijf in China kreeg ik steeds meer rugklachten en op een Zaterdag ochtend was de pijn zo hevig dat ik geen stap meer kon verzetten. Hier mijn belevenissen:

Het is nu bijna twee uur hier, 8 uur in de morgen in Nederland

De laatste dagen steeds meer last van mijn rug en het opstaan werd steeds meer een probleem. Vanmorgen kon ik mijn bed niet uitkomen, een ongelooflijke pijn in mijn rug. Ik kreeg de schoenen niet aan en kon beide armen niet gestrekt vooruit houden. Ik kon me ook niet wassen zo’n pijn. Op weg naar de ontbijtzaal, waar ze wederom geen brood hadden maar alleen een bakje oploskoffie, kwam ik Terence, de productieleider van de fabriek, tegen. Hij zag wel dat het niet goed met me ging en na wat overleg besloten om mijn weekend Shenzhen af te zeggen, regelen dat ik een zachter bed krijg en voor de zekerheid maar even naar het ziekenhuis hier in de buurt.

Ik kreeg een engels sprekende chinees mee en wat ik in het ziekenhuis aantrof valt met geen pen te beschrijven.

Eerst even inschrijven, lijkt wel een postkantoor i.p.v. een ziekenhuis. Nadat ik was ingeschreven onder de naam Roelfsema op zoek naar een doktor. In een kamertje zat een vrouw met een witte jas en een mondkapje voor. Op het witte mondkapje kon je zien waar haar neusgaten en mond zouden moeten zitten vanwege de sigarettenpeuken bruine vlekken op de lap. In het kamertje waar we naar binnengingen verzamelden zich al gauw zo’n 10 chinezen, velen patiënt of met een kind op de armen. Daar moet ik, ten midden van alle mensen, inclusief onze chauffeur mijn hemd uit doen omdat ze even mijn hart moest beluisteren. Na zo’n 20 seconden, waarin ze intussen andere patiënten hielp en aansprak, kreeg ik te horen dat mijn hartritme niet goed was. Ik moest bloedzuiverende medicijnen tot me nemen en geadviseerd werd een echo van al mijn vitale organen te laten maken. Ik probeerde duidelijk te maken dat ik hier voor mijn rug kwam en oooh ja een röntgenfoto kon ook wel even. Eerst weer langs de balie, beneden in de gang, om te betalen. Eerst betalen, dan pas behandelen. Ik heb de echo maar gelaten voor wat het was en dacht een röntgenfoto kan vast geen kwaad. Na 100 RMB (omgerekend ca. 10 euro) betaald te hebben op weg naar de röntgenafdeling. De man die de foto moest nemen nam me mee naar een kamer met natuurlijk een sigaret tussen de lippen. Eerst moest ik mijn schoenen uit doen, die ik die morgen na zoveel pijn en moeite had aangetrokken, en na een worsteling van zeker 5 minuten lag ik eindelijk op de tafel. Er zijn een tweetal foto’s gemaakt en daarna een half uur wachten. Dit, half open ziekenhuis bestaat o.m. uit die open zuilen gangen waarmee het ene gebouw met het andere wordt verbonden. In de verte zag ik op een brancard een oude aan komen rollen waarvan ik niet kon zien of ze nog in leven was of niet. De man van de röntgenfoto trapte argeloos zijn peuk uit op de grond naast de brancard en liep naar een kamer om mijn foto’s te bekijken. Intussen zat het al weer aardig vol in deze kamer en zelfs mijn chauffeur bestudeerde de foto’s en iedereen had wel wat op en aan te merken en er werd behoorlijk om gelachen. Ik verstond er werkelijk niets van en van hernia had men nog nooit gehoord. Dus pak ik een pen en papier en begon een ruggengraat te teken met tussen L4-L5 twee uitstulpingen waarvan ik duidelijk maakte dat die operatief waren verwijderd. Intussen kwam een andere vrouw erbij die ook foto’s moest laten maken en bekeek ook even mijn foto’s, wederom gelach en zij kon op weg voor haar fotosessie wellicht met vele omstanders, want zo gaat dat hier in China.

De man van de foto’s beoordeelde zelf maar even de foto’s en stelde vast dat L3 een beknelling had (voor wat het waard is). Ik vroeg hem wat nu en hij liep weg en haalde zijn eigen röntgenfoto’s van zijn rug. Trots liet hij zien hoe goed zijn rug was en hoe soepel hij was. Hij ging aan de deur hangen aan een van de tralies, en liet het mij ook doen. Steeds meer pijn natuurlijk en toen schreef hij zijn bevindingen op een briefje. Weer op weg naar de vrouwelijk dokter met het lapje voor de mond, kreeg ik wederom te horen dat mijn hart niet goed was en er iets aan moest laten doen. Ze schreef me een chinees bloedzuiverend middel voor en riep een andere arts erbij, haar buurman (darm arts stond er op de deur) en die beoordeelde met een krant in de hand de gegevens en stelde een massage voor. Weer op weg naar beneden om 30 RMB te betalen op weg naar een afdeling waar ik een elektrische massage kreeg. Eerst werd een van de drie brancards waarop, wat eens witte lakens en kussens waren, met de hand het vuil weggeschoven en mocht ik gaan liggen naast de brancard met reanimatie apparatuur. Ik maar hopen dat die nu niet gegeven zou worden want dan zou ik helemaal ploffen. Ik ging liggen, de kussen niet gebruikend maar steunend op mijn onderarmen met mijn mond voor mijn shirt, en er werden een 8 tal elektrodes op mijn rug geplaatst. Een half uur lang stroom stootjes in een wisselend patroon zou een diepte massage geven en mijn spieren helpen te ontspannen. Na een half uur, ik wiet niet meer hoe, maar ik ben van de brancard gekomen wederom, via de arts, op weg naar de balie om te betalen voor de medicijnen (RMB 50). In de apotheek, eveneens in de hal, kreeg van een man, met een peuk in zijn mondhoek,  de medicijnen, Ibuprofen 300 mg tegen de pijn, vitamine tabletten en chinees spul voor het bloed. Toen weer op weg naar de fabriek, waar ik nu wacht op een zacht matras. Van een Duitser, die voor de fabriek in Tokyo werkt kreeg ik ook tabletten. Hij neemt die altijd tegen de pijn met vergelijkbare klachten. Dat is Voltamine. Ik heb net een ingenomen en voel de pijn nu zakken. Ik wacht op een zacht bed en kijk hoe het verder gaat. Anders ga ik de komende week naar het ziekenhuis in Shenzhen om een CTG te laten maken en waar men wel engels spreekt. Misschien vraag ik wel aan mijn huisarts om mijn dossier, aangaande mijn rugklachten te mailen. Maar ik wacht eerst even de dag van morgen af.

Je ziet wel, het was weer een zeer bewogen morgen en ik mag oprecht hopen dat wij nooit gebruik meer hoeven te maken van een lokaal ziekenhuis waar de chauffeur tevens je dienstdoende arts is.

Na het zachte bed en een week rustig aan doen is de pijn helemaal weg. Inmiddels weet ik dat in Shenzhen een tweetal universitaire ziekenhuizen zijn en Hong-Kong ook zeer goede medische verzorging kent.

 

Wout