Wout als regisseur
Start Omhoog Inhoud

 

Op 22 oktober ben ik met spoed naar Nederland gekomen omdat het met mijn pa niet zo goed ging. 10 jaar na zijn infarct en 9 jaar naar zijn bypass operaties kwamen de bekende klachten terug en Jitske heeft mijn geadviseerd om toch maar Beerta te reizen in deze erg onzekere tijd.

Ik kwam op vrijdag ochtend aan in Beerta en Pa was nog thuis. Hij had voor hem zelf de knop nog niet omgezet omdat een paar zaken nog geregeld moesten worden. In zulke situaties neem je, in mijn ogen, onverantwoorde risicoís en lijken materiŽle zaken belangrijker dan de signalen die het lichaam afgeeft. Enfin, een toch wel menselijke eigenschap maar in de loop van de dag werden de klachten steeds groter en kon pa niet anders dan zijn huisarts bellen om aan hem aan te geven om naar Groningen te gaan, zoals ze hadden afgesproken. Pa belde met de assistent en die zou de doktor waarschuwen en hem terugbellen.

Nu worden bij pa en ma voor de deur de lantaarnpalen vervangen en voor deze vrijdagmiddag stond de lantaarnpaal bij pa en ma voor de deur op het programma. Een kleine graafmachine groef bij ons voor de deur een mans grote gat en daarbij werd de telefoonkabel doorgeknipt, juist nadat pa de assistent had gebeld. Daarmee waren wij telefonisch niet meer bereikbaar en begon het vreemde wachten op een telefoontje dat nooit zou komen.

Terwijl ik door de kamer loop zie ik een ambulance aankomen die bij ons voor de deur langzaam begint te rijden op zoek naar het juiste adres. Ik loop op dat moment naar buiten en treft 4 doodgravers aan die zojuist iemand bij mijn ouders in de straat hebben begraven en op hun weg retour zijn, al wachtend naast het zojuist gegraven mansgrote gat om te kijken naar die ambulance die midden op de weg is gestopt en waaruit twee gele broeders stappen. Deze setting was een heel vreemde gewaarwording want iedereen keek elkaar aan en naar mij. Op dat moment nam ik de regie in handen en delegeerde die twee, in het geel gestoken, broeders naar binnen en de 4 doodgravers liet ik zwijgzaam hun tocht vervolgen.

Op dat moment had ik als het ware de regie in handen en nu ligt pa in Groningen te wachten op de dingen die gaan komen.

Intussen is de kabel is weer gemaakt, het gat weer volgestort en zijn succesvol een tweetal stands geplaatst. Met pa gaat het nu weer boven verwachting goed en 1 ding is zeker, deze 4 doodgravers waren afgelopen vrijdag nog even te vroeg.

 

Wout, de onbegrensde Groninger.