Verhuiscontainer
Start Omhoog Inhoud

 

De verhuizing in een container, 23 July 2005

Nadat Jitske een week bij mij in China was geweest om een huis uit te zoeken en de scholing te regelen werd de verhuizing al voorbereid en in gang gezet. Op 27 Mei 2005 kwamen de verhuizers van Voerman in ons voormalige huis te Sneek om alles stuk voor stuk in te pakken waaronder 60 pakken koffie en vele pakken hagelslag die, volgens de experts, bij aankomst zouden zijn veranderd in dikke plakken chocola, immers de temperaturen in een container lopen op tot boven de 50 graden. Enfin onder het motto “niet geschoten altijd mis” toch maar laten inpakken met de wetenschap dat het ooit weer Sinterklaastijd word en we van de chocola warme drank kunnen maken. Ook de schilderijen van Janneke Hengst (acryl op doek) zijn ingepakt. Dit alles om ons zo thuis mogelijk te voelen in China. (Zie ook het fotoboek verhuizing).

Op 23 Juli kregen wij het bericht dat de container veilig was aangekomen in Shekou, nu wij nog. Wij zouden arriveren op 2 Juli en binnen een week zouden we ons appartement kunnen betrekken, dus had ik met de verhuizers afgesproken dat pas dan de spullen zouden worden afgeleverd hetgeen betekend ca. 1 week extra opslag in de haven, kosten ca. 150 - 175 Euro.

Halverwege de reis kreeg ik een berichtje van de agent in China om een aantal documenten te overhandigen i.v.m. de inklaring bij de douane. Om een lang verhaal kort te maken, deze documenten had ik nog niet omdat ons bedrijf in een opstart fase zit en aan deze documenten wordt op dit moment nog hard gewerkt, eveneens een verhaal apart. Dit betekende automatisch dat onze spullen niet ingeklaard konden worden terwijl de container op nog geen 3 km afstand van ons appartement stond te branden in de hete zon en wij nog steeds met alles van uit de koffers leefden, dus geen extra kleding, geen speelgoed, geen bedden en stoelen voor de kids, geen keukenspullen zodat we thuis konden eten of aan een lekker bakje konden, kortom behelpen met een grote B van “Balen”. Elke avond bij thuiskomst (zo rond de klok van 19:30) de stad in om te eten. Daarna met de taxi naar huis, de kids in bad doen om ze daarna snel naar bed te brengen (De jongens sliepen op het logeerbed dat keurig was opgemaakt door de landlord en Claudia sliep vaak tussen ons in). Het liep dan al vaak tegen 21:30 en dan nog snel de troep opruimen (het klink vreemd maar onze kids zijn in staat om zelfs met niets nog een puinhoop te maken) en de spaarzame kleren in de was doen. Daarna konden wij ook naar bed om de volgende ochtend weer om 6:00 uur op te staan. Dit hebben wij dus precies 3 weken volgehouden.

Met dank aan dhr. Wong van één van de fabrieken hebben we kunnen regelen dat onze goederen toch ingeklaard konden worden. Gelukkig hoefde de container niet terug naar Rotterdam om vervolgens naar Hong Kong te worden verscheept (dat was ook een optie om de boel in te klaren,  maar wel een met extra hoge kosten en een vertraging van een maand of twee). Direct naar Hong Kong sturen kon ook niet omdat de container op mijn naam stond en eerst door mij ingeklaard moest worden in China.

Zaterdag  23 Juli waren we ruim 700 euro armer vanwege de opslag en ruim 300 euro vanwege het inklaren maar het was dan zover, 13 man stonden klaar om onze spullen in huis te brengen maar de container paste niet door de poort en een kleine vrachtauto werd als shuttle gebruikt. Ik kreeg intussen te horen dat onze goederen niet via de centrale ingang de lift in mochten maar dat ze via de kelder moeten. Nu was de shuttle net te hoog om de kelder in te rijden dus werd door de conciërge voorgesteld om alles op kleine rolletjes vanuit de shuttle, de helling af, over alle drempels, trapje op naar de lift te brengen, een heidens karwij, met veel kans op beschadigingen. Ik vond dit natuurlijk de grootste flauwekul, omdat ik vaker goederen via deze ingang zag binnen komen en ik dacht :”die gekken chinezen ruiken ook overal geld, dus men verwacht zeker dat ik deze gunst wel zou willen afkopen”. Enfin ik laat de manager oproepen en heb hem duidelijk gemaakt dat ik heel goed met hun voorstel kon leven, ik het ook heel goed begrijp, omdat zeker gedurende 1 uur in de hal dozen voorbij komen maar ik ga er dan wel vanuit dat alle eventuele beschadigingen, veroorzaakt door dit onzinnige gemanoeuvreer op hun verhaald zouden worden. Geloof het of niet maar ineens mochten we wel gebruik maken van de hal. De Chinees van het verhuisbedrijf die alles coördineerde zei, jullie hebben veel meer power dan wij, dit was ons nooit gelukt.

Toen kon het grote uitpakken beginnen. Jitske controleerde of alles was aangekomen en of beschadigd. Al snel kwamen tot de conclusie dat alles heel was overgekomen en dat we de chocola nog steeds hagel slag mogen noemen en dat de schilderijen in perfecte staat waren aangekomen. Ik was intussen bezig om de kinderkamers te installeren en de kids waren door het dolle heen, na twee maand eindelijk weer dat speelgoed, waarvan ze volgens mij helemaal geen idee meer hadden dat ze zoveel hadden. Nadat ik tijdens het uitpakken voor de vijfde keer dezelfde autootjes en poppen had opgeborgen, heb ik, nadat ik alles had uitgepakt en op bed, grond en weet ik waar heb gezet, de deur dicht getrokken en de kids maar laten uitrazen. Er werd gedanst op muziek van K3, hard meegezongen, gespeeld, gevochten, gehuild en gelachen, verkleed en nog meer geschreeuwd en dit was de eerste dag dat Claudia niet zeurde om naar het zwembad te gaan. Kortom kindervreugd in opperste vorm.

Jitske en ik hebben intussen alles uitgepakt en ik deed mijn best om alles een plaatsje te geven maar weet ook dat aan het einde van deze week alles weer een ander plaatsje heeft want ik schijn hier niet zo goed in te zijn……… kan ik weer opzoek gaan naar mijn spulletjes.

Op Zondag hebben wij een “professioneel” klusteam geregeld ( 2 man, 1 boor, 1 schroevendraaier, 1 meetlint en een hand vol plugjes). Na 3 uur hingen alle schilderijen, speakers, lamples, spiegels etc. en konden wij, nadat we met de Bob de Bouwers hadden afgerekend en tot de conclusie kwamen dat die stuntels hun meetlint (33% van hun gereedschap) ook nog waren vergeten, voldaan aan een lekker bakkie DE intussen genietend van ons huis en vol verbazing over die gekke Chinezen terwijl Claudia ergens op haar fiets door het park raast en de jongens niet bij hun speelgoed waren weg te slaan.

We zullen, nadat alles is opgeruimd op deze site wat foto’s plaatsen van ons appartement waarin we ons nu echt gaan thuis voelen.

Groet,

Wout, de onbegrensde Groninger.