Stress in China
Start Omhoog Inhoud

 

Stress in China

Soms heb je van die dagen dat de “Wet van Murphy” haar bestaansrecht bewijst. Zo ook bij ons deze week. Op maandag was Jitske haar bankpasje zoek. Nergens te vinden en alles de revue te hebben gepasseerd is de meest waarschijnlijke mogelijkheid dat ze deze tijdens een pin transactie is kwijtgeraakt. Hier in China gaat het pinnen iets anders dan in Nederland en je moet, na het geld ontvangen te hebben, bevestigen voor een transactiebon en daarna moet je de gehele actie afbreken en pas dan krijg je het pasje terug. Waarschijnlijk is de bon automatisch ingenomen in de veronderstelling dat de actie klaar was. Inmiddels is haar pasje geblokkeerd en horen we over 4 dagen of er een pasje is ingenomen door de bewuste geldautomaat. Enfin, we wachten maar af en als het pasje boven water komt zal het moeten worden gedeblokkeerd.

Afgelopen woensdag moest ik weer naar het politie bureau voor mijn verblijfsvergunning. Deze kan ik nu aanvragen omdat ik een werkvergunning heb en de aanbevelingsbrief van de Chinese overheid ook al in mijn bezit is. Na het verkrijgen van mijn verblijfsvergunning moet Jitske ook een medische test ondergaan in het lokale ziekenhuis en krijgt de hele gezin een verblijfsvergunning. Tijdens mijn bezoek aan het politie bureau kwamen we er achter dat Jitske en de kinderen al 5 dagen te lang in China zijn. Dit kwam door de opgetreden vertragingen tijdens het Chinees Nieuwjaar (CNY) en waardoor wij geen verblijfsvergunning ontvingen voor de vakantie van het CNY. Om dit ontstane probleem op te lossen moesten Jitske en de kinderen met mij mee naar het hoofdbureau van Politie in Shenzhen. Daar kregen we te horen dat de visa’s ongeldig verklaard zouden worden bij het verlaten van het land. Ook moesten zij per direct het land uit en een nieuw visum aanvragen in Hongkong. In een land waar de regels per dag veranderen en niemand weet hoe de vork precies in de steel zit kwamen we aan bij de grens en ook deze keer werden Jitske en de kinderen apart gezet in een wachtruimte in afwachting van een Chinese preek en het ondertekenen van documenten dat we het nooit meer zullen doen, te lang in China blijven. Daarna mochten we het land uit en de visa’s werden niet ongeldig verklaard. Wij blij want dat scheelt toch weer behoorlijk wat geld voor visa’s. Omdat het hotel al was geboekt voor het visum aanvraag besloten we om daar toch maar gebruik van te maken en een paar mooie wandelingen te maken in de laatste vakantie week. De volgende dag kwamen we rond 20:00 uur aan bij de grens om weer huiswaarts te keren na een heerlijk dag wandelen op Lama eiland en nu kregen we te horen dat het visum verlopen was. Ik alleen mocht het land in, maar ik bleef bij ons gezin. Wederom onze redder in nood gebeld en na lang overleg kregen we te horen, dat we China niet in mochten, een nieuw visum moeten aanvragen in Hongkong op maandag en op dinsdag weer naar huis. De kinderen waren bekaf en de tranen rolden over de wangen, gelukkig konden we een hotelletje vinden vlak bij en daar hebben we de kids naar bed gebracht. Tot diep in de nacht alle opties doorgenomen maar in China krijg je nooit alle informatie. Zelfs bij de douane kon men ons niet vertellen welk douane kantoor welke visa’s afgeeft en wanneer ze open zijn. De volgende ochtend werd ik gebeld en de plannen werden wederom gewijzigd en nu moesten we met de ferry via Shekou het land in en Jitske kan op uitnodiging van een bedrijf een visum krijgen en zo ook de kids. En inderdaad na een klein uurtje wachten in de haven van Shekou kregen ze allemaal een visum met voldoende verblijfsduur.

We zijn eindelijk weer thuis met de juiste documenten en binnen 2 weken heeft iedereen een verblijfsvergunning, ten minste daar gaan we maar van uit.

Tja behoorlijk wat stress maar we zijn inmiddels wel gewend om een aantal zaken gelaten over je heen te laten komen want in dit land vind je nergens de juiste informatie, krijg je nooit de gehele waarheid te horen, nooit een definitief JA of NEE maar altijd een “maybe” of “perhaps” en  weet niemand hoe het precies zit en dat allemaal omdat de regels zo vaak gewijzigd worden dat men zelfs niet meer weet wat de meest actuele situatie is.

Wout, de onbegrensde Groninger.