Mijn verhaal
Start Omhoog Inhoud

 

Mijn verhaal…

door Jitske Hengst

Laatste update: 25-08-2005

Het begin
Het leven van een Expat

De verharding van de maatschappij
 


 

Het begin.

Zo het is nu tijd voor mijn verhaal, na eerst een paar weken alles op orde hebben te krijgen heb ik nu weer eens wat tijd om andere dingen te doen.De container is nog steeds niet gearriveerd maar zal weliswaar een dezer dagen verschijnen.We hebben een leuk appartement waar we inmiddels ons al aardig in thuis voelen.Hoewel de bittere nasmaak van ons afscheid nog op de tong ligt, hebben we ook al de draad weten op te pakken en ons nieuw leven is begonnen!

De laatste weken waren behoorlijk hectisch en emotioneel, want laten we eerlijk zijn afscheid nemen is tevens beseffen wat je allemaal achter je laat en dat is in ons geval gelukkig heel veel! Het mes snijdt altijd aan twee kanten, het doet pijn maar tevens is het ook fijn te weten dat je zoveel goede vrienden  en buren en familie hebt die allemaal aan je denken en je zullen missen.

Natuurlijk is zo’n proces al weken aan de gang en ben je jezelf al weken aan het voorbereiden op alles wat komen gaat. We hadden dan ook al bewust gekozen om afscheid te nemen gewoon bij Wout zijn ouders thuis en niet op schiphol. Ik zag het al helemaal voor mij; huilende gezichten, en ondertussen diep in je hart wensen dat ze allemaal maar weg gingen om zo snel mogelijk door die douanecontrole te komen, maar uit fatsoen zeg je niets. Gezien mijn oudste broer Ype al meer dan 25 jaar in Amerika woont wist ik ook hoe vervelend zo’n afscheid kan zijn. Gelukkig begreep iedereen onze beslissing om het zo te doen want iedereen zag in middels waarschijnlijk zelf al dat het niet makkelijk zou worden.

De laatste weken is mij dat ook zeer duidelijk geworden, dat iedereen voor zich het soms er moeilijk mee had en ook daar wou ik rekening mee houden. Je vergeet soms gauw dat er ook andere mensen bij betrokken zijn en hun gevoelens daarbij hebben. Ons huis is niet meer ons huis, onze straat is niet meer waar wij wonen, de scholen zijn niet meer waar onze kinderen op zitten, ineens besef je dat alles anders wordt en zal blijven. Wat ook zo leuk was, het afscheid op Wout zijn werk. Een paar weken tevoren had Wout zijn baas mij gebeld met de mededeling een surprise feestje te willen geven. Natuurlijk wou ik daar wel aan mee doen! Wat een leuk initiatief, Wout werd met een smoes om de tuin geleid, wat overigens meestal niet zo moeilijk is, en werd heus verrast toen hij de werkvloer betrad en ineens alle collega’s en mij en Claudia voor zich zag staan. Emotioneel aangedaan besefte hij langzaam aan dat hij in het ootje was genomen. Maar een beter afscheid had hij zich niet kunnen wensen. Toen begon ons avontuur eigenlijk al, Bert haalde ons op met inmiddels al op zijn naam geschreven auto die hij van ons overgenomen had. Moe reden wij naar Beerta, in mijn gedachten nog een heleboel dingen die nog moesten gebeuren. Want de koffers moesten wij nog dicht zien te krijgen, en alle benodigde papieren moesten nog in de handbagage. Bang dat we veel te veel mee hadden en problemen zouden krijgen bij de controles.Doodmoe was ik toen we in Beerta aankwamen, Pa stond ons al op te wachtten. Thomas zat bij mijn moeder op schoot, hij was die avond ziek geworden en had koorts. Gelukkig waren mijn lieve schoonouders al met hem naar de dokter geweest, hij bleek later een lichte voorstadium te hebben van een blaasontsteking. Hij kreeg voor alle zekerheid een penicilline kuur voorgeschreven, om eventuele problemen tijdens de lange reis te voorkomen. Tijdens alle commotie zette Pa een heerlijk kopje thee voor mij, zodat ik alles weer op de rails kon krijgen. De volgende morgen was het zover de reis zou nu dan eindelijk beginnen! Na een lekkere douche de laatste controles uitgevoerd te hebben ging ik naar beneden. Daar hebben wij met zijn allen nog even lekker ontbeten. Het viel mij tot zo ver erg mee dat ik nog enigszins iets door de keel kon krijgen. Ma had heerlijke sinaasappels geperst, wat een goede start was voor een lange reis. Bert kwam ook al gauw, wat tevens het startsein was om klaar te maken voor vertrek. Ineens ging er van alles door mij heen, heb ik alles mee? Echt niets vergeten? Door de hectiek wist ik alles nog even te verdringen. Bij de auto alles nog even controleren, kinderen vast maken, en ondertussen zie je al gezichten veranderen in wat eerst nog opbeurend was betrekken in sombere gelaten. Je weet nu gaat het gebeuren, mijn moeder liep alweer naar binnen, het werd haar teveel. Ik liep haar achterna en gaf haar een hand, ik wenste haar het allerbeste. En zei: kop op! Weer buiten heb ik mijn schoonouders dag gezegd, ook zij kregen het nu te kwaad. Gelukkig duurde het niet lang, eenmaal in de auto kon ik niet meer achteruit kijken om te zwaaien vanwege de bagage. Misschien maar goed ook, de reis was begonnen, stil en ontdaan reden we Beerta uit. Claudia die tot op heden nog steeds alles goed had doorstaan was zelfs nu stil, ze huilde niet maar zweeg, ik zag haar in gedachten verzonken.

Bij schiphol stond ons nog een leuke verrassing te wachtten; Agnes en de kinderen! We hebben nog even met zijn allen koffie en een broodje gegeten. Daarna zijn wij door de douane gegaan, waarna we al snel naar de gate liepen. Vanaf dat punt liep onze reis zeer voorspoedig, de kinderen vonden de vliegreis geweldig. Ze hebben een paar uur geslapen, zelfs wij hebben even kunnen slapen, wat ons erg goed deed. Weliswaar hadden we de kinderen wel een half slaaptabletje gegeven. Maar het werkte! Ook vanaf het vliegveld Hongkong naar ons tijdelijk appartement ging erg soepel. Daar zaten we dan op een 14 hoog appartement in China! Wout moest de dinsdags al beginnen, gelukkig hadden wij geen last van een jetlag en de kinderen ook niet, dit is ons erg meegevallen. Vanaf de eerste nacht hebben we allen goed geslapen! Thomas was gelukkig niet meer ziek geweest vanaf de vrijdags ochtend. De eerste dagen waren soms moeilijk door te komen, we leefden nog steeds uit de koffers met de wetenschap dat we met enkele dagen toch weer alles moesten inpakken om naar ons definitieve appartement te verhuizen. Gelukkig konden wij de donderdags naar ons appartement verhuizen en de inhoud van onze koffers praktisch indelen in onze nieuwe kasten. We hebben gauw inkopen gedaan, om het leven voor de eerst komende tijd totdat onze container zal arriveren, wat aangenamer te maken. Maar tot op heden is dat nog steeds zo, eten van Mac Donalds weliswaar voor de kinderen geen straf, Pizzahut of Pizza laten bezorgen, uit eten in een plaatselijk restaurantje of gewoon een ordinaire boterham. Het is survival met een verwend woord.  De chinezen zijn diep onder de indruk van onze kinderen, vooral Thomas en Patrick trekken veel bekijks. Een tweeling is een unicum hier en dat merken we steeds weer zodra we onze voeten buiten de deur zetten. Van alle kanten worden de jongens belaagd en als we niet oppassen op de arm genomen en aan iedereen geshowd. Soms is dat wel leuk, soms ook te opdringerig, dan moet je echt even duidelijk maken wie jij zelf bent en dat je het niet altijd prettig vindt. In winkels wordt ze van alles in de handen geduwd, wat betreft onze opvoeding niet altijd even naar het zin is. Dit laat ik dan ook demonstratief weten door het gegeven weer terug te leggen. Geschrokken zie je dan de mensen terug deinzen die nu toch duidelijk is geworden dat we niet van alles gediend zijn. Uiteindelijk is het voor onze kinderen het beste om te weten wat ze wel of niet mogen zonder dat anderen hun alles geven. Maar in de meeste gevallen zijn we erg blij met de mensen hier, ze zijn erg behulpzaam en vriendelijk en sociaal. Communiceren is niet altijd even gemakkelijk met ze want de engelse taal is bij de meeste niet bekend. Maar dat hoort allemaal bij ons avontuur. Inmiddels heb ik al wat kennis gemaakt met de overige expats hier en ik denk dat wij hier allen een hele leuke tijd zullen hebben. We gaan nu genieten en zijn er helemaal klaar voor!

Het avontuur gaat nu echt beginnen!

Tot later…

 

Terug naar begin

 


 

 

Het leven van een expat

 

Na de eerste weken te hebben overleefd, ben ik nu in een fase terecht gekomen dat ik zeg nu ga ik genieten! Want daarom ben ik per slot van rekening ook voor dit avontuur gegaan niet waar? En elk dubbeltje moet rollen nietwaar? Zo creëer je weer werkgelegenheid, toch? Juist, dat dacht ik dus ook! Ik heb daarom vorige week mijn huishoudster aangenomen. Op de dag toen al onze spullen uit de container werden bezorgd, ging de telefoon….hello with mrs.Lynn. Toen ze verder begon te praten wou ik al gauw dat ze weer ophing, ik verstond er geen snars van. Ze sprak engels, alleen met een accent die ik echt niet kom verstaan. Ik zei daarom om er maar snel van af te zijn; no I don’t need nobody, want ik had toch enigszins begrepen dat het om werk ging en ik hing snel op. Maar even later ging de telefoon weer..wie nou weer verdorie ik heb het druk! Yes hello, you just spoke with mine wife, nu bleek het om zijn schoonzusje te gaan en diens man die werk zochten. Die maandags daarna kwam ze langs voor een interview samen met de “geweldige”  vertaalster mrs. Lynn. Met gebaren en pen en papier spraken we af dat we het zouden proberen. Zodoende begon ze een week later haar eerste werkdag bij ons te schoonmaken. Dat betekende voor mij er vroeg af! Zeven uur, direct onder de douche, ontbijten en wachtten op A Qun. Ze kwam wat ik al verwachtte mooi op tijd. Nu moest ik haar duidelijk maken wat ik graag wou, dus nam ik haar mee en liet ik terwijl ik de stofzuiger pakte zien dat ik graag wou dat ze de vloer schoonmaakte en daarna de mop ( dweilen) gebruikte. IJverig begon ze haar werk, om negen uur ging ik weg want ik moest nog naar de Starbucks voor mijn wekelijkse kop koffie,en om kennis te maken met andere expat vrouwen. Mijn werkster was alleen, als dat maar goed ging! Een paar uur later na koffie en geklets, kwam ik weer thuis. Mijn eerste indruk was dat het leek of ze ook direct haar biezen had genomen nadat ik was vertrokken, want de stand van zaken was gelijk als op het moment dat ik weg ging. Mmmmm…..maar goed ’s avonds kwam ze weer keurig op tijd en begon weer ijverig te  werken. Het werk dat ze ’s morgens had laten liggen pakte ze nu weer op, en bleef zelfs langer dan een uur. Ook de dagen daarna levert ze goed werk af, tot nu toe bevalt ze prima. Alleen Wout moet nog een beetje aan het idee wennen dat ik nu als expat wife niet meer hoef te werken. Als ik hem duidelijk wil maken dat er zelfs nog genoeg werk overblijft voor mij met drie kleine kinderen en als ik een studie wil gaan doen dit echt uit pure noodzaak is, reageert hij zoals de meeste hem wel kennen cynisch. In mijn ogen is het een beetje jaloezie, want ik geef toe het is ook pure luxe waar ik mezelf op trakteer, hoe noodzakelijk het in mijn ogen ook is! Dit leven ken je gewoon in Nederland niet, een werkster die drie uur per dag bij je langs komt ’s morgens en ’s avonds om je rotzooi op te ruimen. Dat behoort alleen tot de rijken! Maar hier ben je rijk! Een prachtig appartement met een weelderige tuin en een vakantieparkachtig zwembad in de tuin met overal personeel om je te bedienen dat is rijkdom. Ik besef heel goed hoe rijk we hier zijn en hoe verwent we zijn als we in ons eigen land wonen. Daar klagen we steen om been, de mentaliteit is erg slecht, werklust is er bijna niet. De boodschappen mee naar boven dragen? Nee hoor red je zelf maar en oh ja, dat mandje moet wel onder de kassa blijven staan, wat? Drie kinderen ook nog mee te sjouwen? Nou en dat is toch niet ons probleem? Regels zijn nu eenmaal regels! En helemaal in Nederland. Een klein landje waar we verstrikt zijn geraakt in onze eigen regels. En waar vriendelijkheid soms nog ver te zoeken is,waarschijnlijk omdat het personeel te gestresst is vanwege de onzekerheid en regels die men allemaal moet naleven. Een goedemorgen kan er vaak nauwelijks af, je wordt meer aangekeken van; moest je nou echt alweer komen voor die boodschappen? Nu kan ik weer niet om koffie! Want mijn collega is ziek en er is geen vervanging! Ja ook ik weet hoe het is om in een winkel te werken en op drie plaatsen tegelijk ingezet te worden. En dat je dan eerder de mensen de winkel uitkijkt dan groet is dan misschien te begrijpen. Maar hier zijn de mensen ondanks hun armoede niet gestresst. Ze zijn tevreden met het feit dat ze twintig keer harder moeten werken dan een rijke om hun huur te kunnen betalen voor die 4 vierkante meters appartement die ze ook nog met 10 andere moeten delen. Hoe kan dat dan? Waar ligt dat verschil nu aan? Waarschijnlijk ook in het feit dat wij niet meer weten om tevreden te zijn. Als we in Nederland wonen willen we alleen maar meer, hier hebben we genoeg! En de vriendelijkheid en de normen en waarden? Die komen vanzelf als we eerst weer leren tevreden te zijn met wat we hebben en dat we soms hard moeten werken om ons brood te verdienen. Uiteindelijk zijn we zelf verantwoordelijk voor ons eigen geluk en niet de ander! Misschien is dat wel de grootste uitdaging van het expat bestaan, behalve genieten ook weer leren waarderen. Zo nu is het weer genoeg geweest, ik zal helaas nu met mijn luie kont weer overeind moeten om boodschappen te halen in de hitte. Gelukkig komt mijn werkster weer straks, wat een leven!

 

Terug naar begin

 


De verharding van de maatschappij

 

Het leven is hard hier in China, je kunt je daar als westerling tegen beschermen door je zoveel mogelijk te begeven in de welvaart van de steeds sneller groeiende economie van China. Maar soms ontkom je er niet aan en wordt je met de neus op de feiten gedrukt. Zo ook gisteren toen ik ’s middags met Claudia de stad in ging in Shenzhen. We gingen met de metro en aangezien ik nog geen Chinees kan lezen kwamen we uit in een wijk waar allemaal winkels waren met heel veel chinezen, lawaai en verkeer. Claudia vond het maar niks en wou meteen weer weg. Opzoek naar onze voorgenomen bestemming liepen we over straat waar ik ineens een arm hoopje mens zag liggen, ik durfde er niet te veel naar te kijken, het enige wat ik kon waarnemen was dat de man hele dunne benen had, en de benen vreselijk misvormd waren, het zag er naar uit dat de man alleen zijn bovenlichaam kon bewegen. Ik heb hem 10 RMB gegeven, wat voor mijn gevoel nog te weinig was. Claudia dacht dat het nog maar een kind was omdat hij nog zo klein was… Het is moeilijk om haar met deze werkelijkheid te confronteren, want natuurlijk rijzen er een hoop vragen op bij een kind die je zoveel mogelijk met respect en waarden probeert te beantwoorden en waar de realiteit ook keihard in genoemd moet worden. De verharding is hier duidelijk te zien en daarbij als westerling zie je dat de geschiedenis zich wederom herhaald. Toen vroeger de mensen als slavenarbeiders werden (mis)bruikt, zag men de mens alleen maar als wegwerpartikel. Als hij kapot was, verving je hem. Gelukkig komt dit in het westen niet meer voor omdat men door de geschiedenis heen ontdekte dat men beter presteert als men beter behandeld wordt. Ook hier zal dat op den duur zich ontwikkelen. Alleen zal daar vrees ik nog wel minstens een eeuw overheen gaan. Mensen zijn egoïsten, in een bloeiende maatschappij wil ieder zijn graantje daar in mee pakken, koste wat het kost. Fabrieksarbeiders worden uitgebuit om zo hard mogelijk te werken, lange dagen te maken en gewoon te doen wat ze wordt opgedragen. Ze zijn absoluut niet gewend om hun mond open te doen en suggesties aan te dragen of gewoon te zeggen waar het op staat. Ze worden uitgejoeld en als ze niet genoeg presteren worden ze zonder pardon ontslagen. Respectloos en uitgebuit om maar zoveel mogelijk winst te behalen, want ach…er zijn er genoeg. De arbeidsomstandigheden zijn er zoals bij ons 200 jaar geleden. Lage lonen, gevaarlijke arbeidsomstandigheden, weinig licht en frisse lucht. Dat ontwikkeling altijd gepaard moet gaan met dergelijke omstandigheden is in feite een bittere pil die wij dagelijks innemen waarvan we proberen de nasmaak zo snel mogelijk te vergeten. De bloeiende economie maakt tevens een hoop levens kapot. Het zal een behoorlijke tijd duren voordat mensen zich hier bewust worden dat je ook meer krijgt als je meer geeft, en dat zo’n arme man die gehandicapt ter wereld is gekomen ook menselijk behandeld kan worden door instellingen op te zetten i.p.v. ze aan hun lot over te laten op straat. Wout vroeg zich laatst af waarom hij zo weinig invaliden tegenkomt, ik denk dat ik simpelweg het antwoordt kan geven, ze sterven omdat de sterkste overleven en de zwakkeren niet. Dit soort dingen maakt soms een hoop emoties in je los, zeker als je moeder bent. Je wilt de hele wereld wel beschermen en het van de daken schreeuwen…..doe dit nou niet het kan veel beter! Helaas zal ik het met lede ogen moeten aanzien, ach in ieder geval bedankt… voor het  lezen en met mij dit samen te delen.

En wie weet wordt de mens toch nog eens verstandig…
 

Terug naar begin