Menselijkheid 07-05
Start Omhoog Inhoud

 

Wat een beetje menselijkheid al niet kan doen, 25 July 2005

Vanaf het begin dat ik in China kom zie je twee soorten mensen nl:

De leiding gevende en de werkers. Dat zie je ook overal terug komen zo:

-          Dragen de werkers een grijze stofjas terwijl de leidinggevenden een mooie blauwe overjas aanhebben. (kleuren verschillen per fabriek maar je ziet in een oogopslag wie hier de bevelen uitvoert en wie ze moet opvolgen)

-          Dragen de werkers, duidelijk zichtbaar, naamkaartjes met daarop een foto en hoelang ze al in de fabriek werken.

-          Worden de arbeiders niet aangesproken maar met gebaren en bevelen gecommandeerd.

-          Worden de werkers voorzien van en strenge in- en uitgangscontrole (detectiepoorten, scanners, beveiliging etc. etc.)

-          Eten ze apart van de leidinggevenden, en moeten ze langs “gaarkeukens” voor hun maaltijden, niet dat het eten slecht is of zo maar overal tracht men het verschil duidelijk aan te geven.

-          Maken de werkers automatisch plaats voor de leidinggevenden, alsof het erin gedrild is.

Ook aan de uitdrukking op de gezichten zie je zo wie hier de bevelen opvolgen. De een kijkt nog somberder dan de andere en dan zie je weer anderen, iets hoger in rang, die het prachtig vinden te commanderen, kortom een geschreeuw heen en weer en een discipline die wij in Nederland al lang niet meer kennen. In een dergelijk systeem, gebaseerd op angsten, stelt men voorbeeld op voorbeeld om een ieder maar in de pas te laten lopen. Van sommige mensen met wie ik ooit heb samengewerkt weet ik dat ze dergelijke systemen graag in stand zouden willen houden en ervan overtuigd zijn dat dit de manier is om een bedrijf te runnen en zo met mensen om te gaan.

Vandaag kwam ik er achter dat een aantal machines en onderdelen, door het warme en vochtige weer overmatig beginnen te oxideren. Ik maak hiervan melding en regel dat iemand langskomt om de machines te reinigen, kortom een werker wordt opgetrommeld met diezelfde slaafse blik in zijn ogen en een trieste uitstraling op zijn gelaat.

De machines worden werkelijk op een fantastische manier gereinigd en na een inspectie wil ik goedkeurend terug naar mijn kantoor gaan maar loop nog even naar die Chinese werker en steek mijn duim omhoog en zeg xie xie (hetgeen bedankt betekend) waarop het gelaat van deze chinees veranderd in een brede smile en hij voor het eerst tegen mij spreekt…..bu xie (geen dank). Ik weet nu zeker dat deze man vandaag plezier had in zijn werk en trots was op hetgeen hij gedaan heeft en met zo’n instelling bereik je, mijns inziens, veel meer dan de praktijken zoals we kennen uit het begin van de vorige eeuw.

Wout.