Eet smakelijk
Start Omhoog Inhoud

 

De enorme cultuurverschillen kom je hier daags tegen. Het ermee omgaan is niet altijd even makkelijk of smakelijk. Zo ook de eet en tafelmanieren van de Chinezen.

De eerste keer dat ik twee geslachte honden in de straat voor een winkel zag hangen bezorgde mij kippenvel en dan het echte Chinese eten lijkt soms meer op Fear factor dan op een smakelijke maaltijd. Zo hebben mijn directeur en ik al eens de fout gemaakt om na een van onze afspraken, die gewoonlijk worden afgesloten met een maaltijd of een bezoek aan een karaokebar, op de vraag of we een Westerse georiënteerde maaltijd of een typisch Chinese maaltijd wilden, te beantwoorden met: “We zijn nu in China, dus een echte Chinese maaltijd!” Nou dat hebben we geweten, een witte bonenbrij, een paddenstoelschijf met onbestendige gladde saus, een krab maar dan niet de poten maar de gehele krab die nog wel even middendoor geknipt moest worden, immens grote slakken (dat is niet zo erg, maar er zit zoveel "vlees" aan), levende sprinkhanen of een ander snel bewegend ongedierte in een hete pan met water, een half doorgesneden kuikentje natuurlijk met het overheerlijk kopje er nog aan, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Standaard wordt al het eten bereid en geserveerd met alle koppen en botten er nog aan. Zo moet je met de soeplepel nooit over de bodem gaan want dan heb je alleen maar stukken heup, poten, en weet ik wat voor gebeente in je kom. Niet dat de soep niet lekker is maar het is toch even anders dan we gewoon zijn. Een gegrilde kip krijg je ook altijd met kop en poten er nog aan en ook de ganzen, eenden en ander gevogelte die in de vitrines van de restaurants hangen kun je nog herkennen aan hun koppen en poten.

Het lijkt nu alsof al het Chinese eten niet smakelijk is maar dat is absoluut niet zo, de wijze waarop men het groente klaar maakt is werkelijk erg smakelijk, daarnaast kan men vis ook heerlijk bereiden alleen hoe lekkerder men het eten bereidt des te meer beginnen de Chinezen te slurpen, smakken en te boeren. Ik werk als enige Westerling in deze fabriek en met een kantine vol managers die allemaal om het hardst lopen te boeren, smakken en slurpen is vaak te veel van het goede. Je snapt dan ook wel dat ik probeer wat vroeger te komen of wat later aan te schuiven, indien het niet lukt en mijn maag begint te draaien van al dat gesputter, dan weet ik inmiddels te weg te vinden naar een leuk restaurantje met uitzicht op zee.

Vandaag heb ik met een Chinese manager daar gegeten en het gesprek kwam al snel op de eetgewoontes van een Chinees en een Westerling. Hij vertelde mij dat veel van de Chinese en Westerse relaties stuk lopen op de cultuurverschillen. Zo vertelde hij was er onlangs een scheiding van een Franse vrouw met een Chinese man omdat deze vrouw niet kon wennen aan het geslurp en geboer van haar eega. Ik probeer daar heel voorzichtig op in te spelen door te zeggen dat het voor ons inderdaad erg onbeleefd is om aan tafel te boeren, te smakken en te slurpen. Ik vind het zelf ook niet prettig als ik aan het eten ben en mijn tafelgenoten consumeren met veel lawaai. Hierop antwoordt de Chinees; “moeten ze maar aan wennen dit is immers China” intussen vrolijk door smakkend en slurpend. Ik nogmaals voorzichtig proberen te zeggen dat we in Nederland ons proberen aan te passen aan de gasten om hun een prettig gevoel te geven, maar wederom een reactie in de vorm van geslurp en gesmak. Tja, ik zal er maar aan moeten wennen en de veelal egoïstisch ingestelde Chinees eet gelukkig erg snel vertrekt dan weer om te gaan slapen en deze momenten gebruik ik dan om, alleen aan tafel, het eetbare van het onherkenbare of oneetbare te scheiden.

Wout, de onbegrensde Groninger.