Dust bags
Start Omhoog Inhoud

 

Dust bags,
Waarin een groot land klein kan zijn.

 

De eerste gedachte die je van China hebt is : “Alles is mogelijk, hier kunnen wij nog wat van leren”. Toch zijn er heel wat punten waar de Chinezen nog heel wat van ons kunnen leren, vandaar dat er ook zoveel expats in China rondlopen.

Zo heb ik inmiddels geleerd dat de Chinees nooit geleerd heeft om te denken, om zelf initiatie te ondernemen. Men is gewend om bevelen te ontvangen en het denken over te laten aan hun superieuren, of dit nu de partij bobo’s waren van de Communistische Partij of je chef in de fabriek / winkel, je had een taak en daarmee basta, niet vragen maar doen was het motto. Tot op de dag van vandaag zie je deze indoctrinerende mentaliteit nog terug in de vorm van “banners” langs de weg en op haltes met teksten als” Empty talks endanger the nation, practical work brings prosperity”, dus met andere woorden, niet lullen maar doen.

De gevolgen hiervan kom ik elke dag in de praktijk tegen. Tijdens de productie voert iemand een handeling uit die het voorwerp dusdanig beschadigd dat deze als afval kan worden afgevoerd. Nu denken wij, oh de volgende iets minder drastisch aanpakken maar een Chinees denkt, zo moet ik het doen en zo gebeurt ook met als gevolg dat enkele honderden stuks onherstelbaar beschadigd zijn en vele mandagen arbeid om niet waren. Nu is arbeid niet duur in China maar dit is een verspilling die echt onnodig is. Even verderop zie je weer een bord staan met  “Time is Money, efficiency is life” tja dat klinkt heel mooi maar efficiëntie is iets wat men hier absoluut nog niet kent. Zo ook in de “Wallmart” een Amerikaanse superstore waar we een week of 8 geleden een stofzuiger hebben gekocht, een Panasonic. Het rode gevaarte (want we zijn per slot van rekening in China) doet het aldermerakelst goed. Hij doet zelfs waarvoor hij gemaakt is nl. stof op zuigen. (ook iets wat in China niet vanzelfsprekend is, en je ziet hier dan ook een hoge mate van ongeoorloofd gebruik van middelen)  En stof en troep ligt er wel met 3 kinderen die allemaal met stokjes willen leren eten.

Enfin, ons gevaarte wordt standaard geleverd met 1 katoenen stofzak en twee papieren zakken. De katoenen zak kan uitgewassen worden maar kijkend naar de troep op de grond kozen we toch al snel voor de papieren zak. Na een week of 2-3 waren de zakken op dus terug naar de wallmart, stofzuigerafdeling en met een papieren zak in de hand van dezelfde stofzuiger om extra zakken vragen. Klink heel logisch en zelfs Claudia snapt de bedoeling maar nu moet die Chinees nadenken en dat is iets wat ze absoluut niet kunnen. Om de taalbarrière te overwinnen gaat het personeel op zoek naar een klant die ook Engels spreekt en met behulp van de ooh zo vriendelijke en behulpzame klanten proberen we duidelijk te maken wat we willen.  Een ding was zeker men verkoopt wel stofzuigers maar geen stofzakken. Jitske heeft werkelijk alle winkels in de buurt afgelopen maar niemand kon haar helpen. Voor de zoveelste maal terug naar de Wallmart. Men geeft ons een adres, in een ander deel van het land, hoofd kantoor van Panasonic, om daar de stofzakken af te halen. Man, man, ik word niet snel kwaad maar ik stond daar werkelijk te ploffen. Ik gaf aan de stofzuiger terug te brengen zonder doos en bon en een ander monster te willen ontvangen. Plots kon alles wel, mijn telefoonnummer werd genoteerd, het aantal zakken dat we wilden hebben en de volgende week lagen die zakken dan klaar. Ik, op vrijdag avond, vol goede moed naar de Wallmart voor die stomme stofzakken. Enfin je snapt het al, ik vragen op de afdeling en men zag wederom water branden. Wie heeft je gebeld vertaalde een klant, waarop ik aangaf dat deze man nauwelijks Engels sprak maar mij kon duidelijk maken dat er 10 zakken voor een totaalbedrag van 50 RMB (dus 50 cent per zak) werden besteld en klaar lagen. Men was nu alweer ruim 30 minuten op zoek naar mijn mogelijke beller waarop ik de klant vertelde nu de bedrijfsleider te willen spreken. Ze vertok van kleur, en vroeg maar dat kan toch zomaar niet. Ik gaf aan: nu de bedrijfsleider ik wacht niet lang meer en ja hoor daar stond de bedrijfsleider “Harry” voor mij met zeker een man of 20 (personeel en klanten) om ons heen. Ik maakte Harry duidelijk dat ik niet gediend was van de service, ik al meer aan taxi kosten kwijt was dan deze stomme zakken kosten en dat ik de stofzuiger kom terug brengen en het hekel dat er onderling niet gecommuniceerd wordt. Ik kom naar China om een bedrijf op te zetten en ik sta mijn tijd te verdoen vanwege stofzakken, hoe zou jij je voelen vroeg ik hem…….

Ik geloof dat hij wat ging nadenken en verzekerde mij dat dinsdag de zakken zouden worden afgeleverd aan huis, waarop alle omstanders instemmend begonnen te knikken. Ik met een tevreden gevoel naar huis en jawel op zaterdag avond werd ik gebeld of ze een pakketje mochten afleveren, en om 21:00 uur werd er aangebeld en stonden de twee heren van Wallmart op de stoep om 10 stofzakken af te leveren a 50 cent per stuk. Tja ik denk nog aan het bord: “Time is Money, efficiency is life”. Ben benieuwd of er Dinsdag weer iemand op de stoep staat met nog meer stofzakken………….

 

 

 

Wout de onbegrensde Groninger,