(af)leren
Start Omhoog Inhoud

 

(Af)leren.

In de fabrieken waar ik kom staan de handboeken met gebruiksaanwijzingen onder een dikke laag stof, onaangeroerd op de bovenste planken van de kast. Tot op heden heb ik gemerkt dat bij een nieuwe machine of apparatuur tijdens de installatie door een serviceman uitgelegd wordt op welke knop te drukken om het gewenste resultaat te krijgen. Dit blijft men consequent in deze volgorde doen, ook al ziet een leek dat een andere combinatie van toetsaanslagen hetzelfde resultaat geeft of in veel gevallen een veel beter resultaat.

Nu komen de technici, waaronder ik, langs om de processen te verbeteren. In veel situaties moet je de Chinese operators dan uitleggen om het “aangeleerd kunstje” te vergeten en een ander kunstje aan te leren en hoe vreemd het ook moge klinken daarin schuilt hem nu juist het probleem. Iets wat eenmaal aangeleerd is als DE manier kan men maar niet vergeten. Het is dan ook heel normaal dat pas na een maand veranderingen optreden en alleen dan nadat je er daags bovenop zit om de zaken aan te sturen.

Net zo vaak kom je in de praktijk tegen dat een aangeleerd kunstje wat een slecht of soms helemaal geen resultaat oplevert niet wordt veranderd omdat men stomweg nooit heeft geleerd te reageren op veranderingen en op eigen initiatief zaken aan te passen of te bespreken. (iets wat ik al eens eerder heb beschreven in mijn belevenissen). Onlangs bleek een element voor te komen in het productieproces die er helemaal niet in thuis hoort, geloof me de gehele fabriek op de kop. Uit onderzoek bleek dat een meetinstrument nooit werd gekalibreerd omdat de serviceman tijdens de installatie vergeten was dit te melden, ook al geeft de, onaangeroerde, gebruiksaanwijzing duidelijk aan wat de mogelijke oorzaak van dit probleem is. Enfin kalibreren, meten en het  probleem opgelost, fabriek tot rust gekomen maar ik moet daags controleren of men toevallig niet is vergeten te kalibreren en ik weet ook dat ik de komende weken een veel geziene gast ben op deze afdeling.

Onlangs heb ik mijn werktijden iets aangepast. Zo vertrek ik niet meer om 6:45 uur in de ochtend maar om 7:30 uur. Dit betekend wel een wat langere rit omdat de ochtendspits dan al op gang komt maar daardoor hoef ik niet op een werkdag in de fabriek te blijven om zodoende wat extra slaap te krijgen, want ik ben pas tegen 20:00 uur weer thuis.

Begin deze maand hebben wij de Botanical garden bezocht en ik heb een busje gehuurd met een chauffeur. Deze man reed via een geheel andere weg richting de fabriek en het viel me op dat deze wegen een stuk breder waren dan de weg die ik daags met mr. Law, mijn chauffeur, rij. De volgende maandag pakte ik een kaart van Shenzhen en legde die op de motorkap van zijn auto. Ik probeerde duidelijk te maken dat er ook een andere weg moest zijn richting de fabriek en wou die wel eens proberen. De eerste reactie was een vage boog rond de stad in de richting van de fabriek met een mopperend mr. Law, enfin via de aloude weg op naar de fabriek. Met een vertaler in de hand, in de fabriek nogmaals uitgelegd dat er een andere weg is en ik heb de kaart maar aan mr. Law gegeven ter bestudering. Na twee dagen studie werd me duidelijk dat er inderdaad een andere weg was maar die was een stuk langer. Op mijn verzoek toch maar eens proberen en wat bleek, ruim een half uur eerder thuis. Toen ook nog eens was duidelijk gemaakt dat file rijden ook veel brandstof neemt en hij eerder terug is voor een extra rit kom ik nu elke dag rond 19:15 uur thuis.

Kortom ik heb inmiddels geleerd niet meer blind te varen op de kennis van de Chinezen en kijk ook al niet meer op van het onnodige werk dat “een niet assertieve” houding met zich mee brengt.

Wout, de onbegrensde Groninger